Bielactwo - materiały archiwalne

• Home
• Forum
• Kontakt

Bielactwo - materiały archiwalne

Bielactwo (albinizm) w zasadzie nie jest chorobą, ale swego rodzaju defektem polegającym na braku pigmentu (barwnika) w oczach i często także w skórze oraz włosach. Tym brakującym barwnikiem jest melanina. Albinizm może ujawniać się u nas już od urodzenia (wrodzony) bądź może zacząć być widoczny znacznie później (nabyty). Wrodzony typ bielactwa rozróżnia się jeszcze na uogólnione i częściowe. W schorzeniu tym determinującym czynnikiem jest dziedziczność. Osoby chorujące na bielactwo nazywa się albinosami. Charakteryzują się oni posiadaniem bladej cery, jasnych włosów, białych brwi i rzęs.

Odmiany bielactwa

uogólnione dziedziczy się w sposób recesywny. Mówiąc prościej chodzi o to, że aby albinizm się ujawnił u dziecka musi zaistnieć taka sytuacja, że odziedziczy ono zarówno od matki, jak i od ojca po jednym genie odpowiadającym za powstanie tej choroby. Podstawą tego schorzenia jest niezdolność wytworzenia przez skórę melaniny. Przypuszczalnie jest to uwarunkowane istnieniem jakiegoś typu enzymu blokującego ten proces. Co ważne, w tym typie bielactwa melaniny pozbawione są też wszystkie narządy. Niemożność produkcji pigmentu występuje pomimo tego, iż liczba melanocytów, czyli komórek wytwarzających ten barwnik jest w ilości prawidłowej i ich jakość jest taka sama jak u każdej zdrowej osoby. Dziecko z bielactwem od chwili narodzin posiada bardzo jasną, różową skórę i jest wrażliwe na słońce. Opalanie się jest więc niewskazane ze względu na to, że tworzą się wtedy rumienie, pęcherze, a skóra rogowacieje. Źrenice oczne mają u albinosów kolor czerwony. Bielactwo wrodzone niekiedy upośledza wzrok i słuch. O tym, że ktoś choruje na bielactwo wrodzone mówi się wtedy, kiedy ponad 80% powierzchni skóry jest pozbawione melaniny. Rodzaj uogólniony albinizmu może ujawniać się pod różnymi postaciami. Zależy to od miejsca znajdowania się zmian chorobowych. Mogą one pojawiać się bowiem tylko na twarzy i częściach rąk i nóg albo jako rozproszone plamy na skórze bądź też stworzyć mieszanką tych dwóch postaci.

Bielactwo wrodzone częściowe dziedziczone jest w sposób dominujący, ale nieregularny. Różni się to tym od dziedziczenia recesywnego, że tutaj wystarczy przejąć od rodzica tylko jeden gen odpowiedzialny za powstanie tego defektu. Jednakże odziedziczenie tego genu niekoniecznie musi skutkować rozwojem bielactwa u dziecka. W tym typie bielactwa melanocyty nie występują wcale, a jeśli już stwierdzi się ich obecność to okazuje się, że mają nieprawidłowości w budowie. W bielactwie wrodzonym częściowym mamy do czynienia tylko z odbarwieniami skóry i włosów przebiegającymi zazwyczaj wzdłuż nerwów. Środkowa linia czoła to miejsce ich najczęstszego występowania. Skóra dłoni i stóp w tej odmianie bielactwa pozostaje bez zmian schorzeniowych. Objawy tej choroby ciągną się od chwili urodzenia i nie ustępują przez całe życie. Przed słońcem, w przypadku chorowania na tę odmianę albinizmu, należy chronić jedynie miejsca niewytwarzające melaniny. Bielactwu częściowemu (ograniczonemu) może towarzyszyć szereg innych zaburzeń, które są w stanie spowodować wiele bardzo groźnych zmian w organizmie. Z powyższymi typami bielactwa człowiek się po prostu rodzi i nie ma na to żadnego wpływu.
Bielactwo wrodzone uogólnione dziedziczy się w sposób recesywny. Mówiąc prościej chodzi o to, że aby albinizm się ujawnił u dziecka musi zaistnieć taka sytuacja, że odziedziczy ono zarówno od matki, jak i od ojca po jednym genie odpowiadającym za powstanie tej choroby. Podstawą tego schorzenia jest niezdolność wytworzenia przez skórę melaniny. Przypuszczalnie jest to uwarunkowane istnieniem jakiegoś typu enzymu blokującego ten proces. Co ważne, w tym typie bielactwa melaniny pozbawione są też wszystkie narządy. Niemożność produkcji pigmentu występuje pomimo tego, iż liczba melanocytów, czyli komórek wytwarzających ten barwnik jest w ilości prawidłowej i ich jakość jest taka sama jak u każdej zdrowej osoby. Dziecko z bielactwem od chwili narodzin posiada bardzo jasną, różową skórę i jest wrażliwe na słońce. Opalanie się jest więc niewskazane ze względu na to, że tworzą się wtedy rumienie, pęcherze, a skóra rogowacieje. Źrenice oczne mają u albinosów kolor czerwony. Bielactwo wrodzone niekiedy upośledza wzrok i słuch. O tym, że ktoś choruje na bielactwo wrodzone mówi się wtedy, kiedy ponad 80% powierzchni skóry jest pozbawione melaniny. Rodzaj uogólniony albinizmu może ujawniać się pod różnymi postaciami. Zależy to od miejsca znajdowania się zmian chorobowych. Mogą one pojawiać się bowiem tylko na twarzy i częściach rąk i nóg albo jako rozproszone plamy na skórze bądź też stworzyć mieszanką tych dwóch postaci.

Bielactwo wrodzone częściowe dziedziczone jest w sposób dominujący, ale nieregularny. Różni się to tym od dziedziczenia recesywnego, że tutaj wystarczy przejąć od rodzica tylko jeden gen odpowiedzialny za powstanie tego defektu. Jednakże odziedziczenie tego genu niekoniecznie musi skutkować rozwojem bielactwa u dziecka. W tym typie bielactwa melanocyty nie występują wcale, a jeśli już stwierdzi się ich obecność to okazuje się, że mają nieprawidłowości w budowie. W bielactwie wrodzonym częściowym mamy do czynienia tylko z odbarwieniami skóry i włosów przebiegającymi zazwyczaj wzdłuż nerwów. Środkowa linia czoła to miejsce ich najczęstszego występowania. Skóra dłoni i stóp w tej odmianie bielactwa pozostaje bez zmian schorzeniowych. Objawy tej choroby ciągną się od chwili urodzenia i nie ustępują przez całe życie. Przed słońcem, w przypadku chorowania na tę odmianę albinizmu, należy chronić jedynie miejsca niewytwarzające melaniny. Bielactwu częściowemu (ograniczonemu) może towarzyszyć szereg innych zaburzeń, które są w stanie spowodować wiele bardzo groźnych zmian w organizmie. Z powyższymi typami bielactwa człowiek się po prostu rodzi i nie ma na to żadnego wpływu.

Bielactwo wrodzone. Jak się jednak okazuje albinosem można się stać podczas całego życia. Jest to wtedy bielactwo nabyte (łac. vitiligo). Bielactwo może się u nas pojawić niezależnie od wieku, poczynając od dzieciństwa, przez dojrzewanie aż do dorosłości. Na świecie na ten defekt cierpi ok. 4% populacji. Do zachorowania na albinizm nabyty dochodzi za przyczyną stopniowego, powolnego rozkładu melanocytów, czyli komórek odpowiedzialnych za produkcję pigmentu. W efekcie rozpadu tych komórek na skórze pojawiają się plamy o kolorze białym bądź cielistym formujące się w różnej wielkości kształty. Cechą charakterystyczną plam odpowiadających bielactwu nabytemu jest ich otoczka wyróżniająca się ciemną barwą. Poza tym odbarwienia te przeważnie są symetryczne i pojawiają się na skórze całego ciała. Specyficznymi dla tego typu bielactwa miejscami występowania plam są łokcie, kolana, nadgarstki, okolice ust, nosa, sutków. Łatwo odróżnić rodzaje plam występujące w tej odmianie bielactwa od tych, które towarzyszą innym dolegliwościom (np. egzemie), ponieważ w tych miejscach nie tworzą się żadne stany zapalne jak na przykład świąd czy pieczenie. Zmiany schorzeniowe w bielactwie nabytym w postaci plam mogą pojawić się niespodziewanie bądź też przyzwyczajać nas do swojego widoku stopniowo (zaczyna się powstaniem plam wielkości ziarna soczewicy , z czasem odbarwienia te powiększają się). W skrajnych sytuacjach może nastąpić odbarwienie całego ciała. Podobnie jak bielactwu wrodzonemu częściowemu, tak i temu często towarzyszą różne inne choroby. Do takich chorób należą głównie cukrzyca, anemia czy dolegliwości tarczycy. Trzeba też zaznaczyć, że zmiany skórne jakie powoduje bielactwo u wielu osób wywołują kompleksy i mogą stać się powodem znaczących zaburzeń psychicznych wywołanych niską samooceną i brakiem akceptacji ze strony otoczenia dla tej inności.

Archiwum

• Leczenie bielactwa
• Bielactwo - materiały archiwalne
• Linki sponsorowane